پیاده روهای خیس

غروب قشنگی است ....لبخند بزن تمام سیبها را در چشم های شیشه ای من... می خواهم این کوچ ناتمام را با یک سلام تو به ثبت برسانم....آخر خودت می گفتی عکس یادگاری برای همین جور چیزهاست
 
سلام ، من هم که نباشم خاطراتی رنگ و رو رفته هست تا مشق های هرشبه ام را خط خطی کنید....آفتابی هست که مرا چکه چکه آب کند...باران کند....ببرد به سردی روزی که پدرم در باران رفت....چه سرد بود آن روز!....چه داغ!  و مادرم که چشمهایش را در هق هق جانماز گریست .
چشمهایت را ببند .... این روزها سیاه نامه تر از آنند که بتوانی از این ظلمات سرد به آب بازی های حیاط خانه برگردی : به حوض...به شمعدانی ایوان...به خواب قرمز ماهی ها
چقدرشیرین بود آن روز و شیرین تر طعم لبانت در تبسم گیلاس....و طعم سیب... طعم کیک...
فردا قاصدی خواهد آمد و مرا با این نشان که نه اناری دردل دارم و نه سیبی در دست ... در دستهای مضطرب از شادیت مچاله خواهد کرد...چه حالی دارد آن روز...چه حالی دارد آنروز باران....باید ساده بنشینی و سلامم کنی.... چشم ببندی و از شیشه های شکسته شهر به کیک...به شیرینی...به حلواپزان خانه مادر بزرگ برگردی.
چشمهایت را ببند ، بشمار با من تمام روز های رفته را. می خواهم در این واژه های معکوس بشکن بشکنی راه بیندازم. بشمار بشمار بشمار:
شیشه ، پنجره ، چهاره راه ، سکه ، دود ، کیک
حالا آرام چشم باز کن ، آرام تا نپرد از چشمهایت این پرنده رویا. ما کچای خواب زمینیم. چقدر چشمهامان برق می زنند... باورت می شود حالا بیست و چند سال از حالا دور شده ایم، بیست و چند بهار...بیست و چند دیوار.
انگار ما به اول آب...بابا... رسیده ایم. سه صفحه آن طرف تر بلدیم تمام کلمات را بخش کنیم: نان را....سیب را....و دستهای خالی بابا را. من تا دوازده می توانم بشمارم...مثل مادرم که تا چشم می بندد و سر بر بالش یاد پدر می گذارد ...دوازده سلام نورانی...دوازده خورشید بر لبانش نقش می بندد.گمشده ای دارد این زن که توی جوشن کبیر و صغیر دنبالش می گردد.چشم می بندد و هزار بار لبانش گل می کند. اما من...من که تا دوازده نمی توانم بشمارم چطور به هفت سالگی تو رسیده ام؟... به هفت سالگی خودم... خدا... دریا
بوی پیراهن قاصدک می آید....صدای جیرجیرکها را می شنوی؟
چشم بگیر می خواهم بروم در آخرین پنج دری ایوان مهتاب پنهان شوم. فوت کن تمام شمع ها را در نگاه خاموش من تا تنها کیک بماند:
کیک، دود ، سیب ، چاه ، پنجره و شیشه های شکسته ای که هفت هشت سالگی من و دریا ....
نه....نه... قبول نیست... قبول نیست
تو مرا می بینی...تو...مرا می بینی
با آنکه دستهای فاصله نمی خواهند تو مرا می بینی
از پشت میله های نجیبی که چشم هایت را به کدامین گناه زندانی کرده اند مرا می بینی
.............
و اینگونه هرشب تمام باورهایم باشک بازی می کنند . من تو را برای یک لحظه با آفتاب اشتباه می گیرم و تو در خواب من چکه چکه ستاره ها را می شماری.... من و تو در خاطرات نیلوفری مان گم می شویم. این بار تو می روی و من چشم می گیرم :
یک دو سه چاه پنجره و شیشه های شکسته ای که هفت هشت سالگی من و دریا و تیرکمان سیمی مان را به نظاره نشسته اند.
من و تو گم شده ایم عزیز! کسی پیدایمان نخواهد کرد
شب مانده است و من و زنجره هایی که مغز استخوان آدم را سیاه سوت می کشند.قطار که بیاید ، مسافری غریب بر شانه های فروریخته ام خواهد آویخت عطر گل های وحشی را...و تو که از سر زمین روسری های آبی تنها آسمان را می شناسی اسپند خواهی سوخت خورشید را در گلاب افشان آبگینه و قرآن
حالا چه فرق می کند چشم های تو آبی باشد یا کبود...قطار که بیاید زمین آخرین باران دیرسالش را خواهد بارید و رنگین کمان دستهایی خیس آوازه نام تو را بر سطر های افق ترسیم خواهد کرد.
ما به اول زمین خواهیم رسید و خدا شش روز تمام وقت دارد تا تو را از درنگ گل های ریحان بیافریند...تو بر کرانه های بهشت خواهی ایستاد بی خبر از مردگانی که در کمینت نشسته اند ابلیس وار: مردانی بی خاطره...مردانی بی هویت ...مردان بی شناسنامه ای که عصمت آفتاب را بلغور می کنند...مردان له شده ای که خدا را در چرت های بعد از نمازشان خرناس می کشند.
گیرم بادبادک های سیاه....بادبادک های سفید عصمت آفتاب را لکه دار کرده اند...اما این هم که نمی شود دست روی دست گذاشت و باران را استغاثه کرد....غریبه ای برایت دست تکان می دهد..بالاتر از همه دست ها....حالا چه فرق می کند آسمان آبی باشد یا کبود...قطار خواهد رسید حتی اگر دروازه های آسمان بسته باشد.
قطار که بیاید روزهای سیاه سیاست رنگ خواهد باخت... و شمعدانی های پاشویه خواب بلورین ماهی ها را به هفت سین ساده ساحل خواهد ریخت.

یه وقتایی  انقد حالم بده که می پرسم از هر کسی حالتو
یه روزایی حس میکنم پشت من همه شهر می گرده دنبال تو